<p>Rad se bavi karakterističnim jezičkim i stilskim osobenostima sevdalinke. Sevdalinke koje su u ovom radu analizirane su prikupljene u Antologiji bo&scaron;njačke usmene lirike Muniba Maglajlića. Jezik sevdalinke se proučava na fonetsko-fonolo&scaron;kom, morfolo&scaron;kom, sintaksičkom i semantičkom nivou. Sevdalinkom je iskazana narodnost jer ona u narodu nastaje, ali u narodu i obitava. Također su nagla&scaron;ene senzualnost i životna/ljudska tragičnost. Ipak, njena najvažnija zadaća je izražavanje i preno&scaron;enje emocija, osjećanja koja su suvi&scaron;e kompleksna da bi bila iskazana običnim razgovornim stilom. Jezik sevdalinke je narodni jezik, jezik vremena u kome je sevdalinka nastajala. Međutim, gledano iz savremene jezičke perspektive, za njega se kaže da je arhaizirani jezički izraz.</p>

<p>Medijski (novinarski) stil se različito definira. Često se ističe razlika između jezika i stila u književnim djelima i različitim medijima. Književni kritičari kažu za jezik i stil medija da predstavljaju sinonim za slab stil u odnosu na književni, ne navodeći konkretno u čemu se ta slabost ogleda. Dana&scaron;nji medijski jezik veoma je bogat i raznovrstan. Kreće se od jednoznačne faktografije do vi&scaron;eznačne poezije. Važno je da jezik bude razumljiv naj&scaron;iroj medijskoj publici, da ostvari stilsku &scaron;irinu i s lakoćom prezentira svu predmetnost savremenog života i dru&scaron;tvenog djelovanja, te da zadovoljava interese različitih konzumenata.</p>